2.3.17

Τρεις αταξίες σε μία μέρα



Εχθές το πρωί ήταν μία ημέρα από εκείνες που δε συνηθίζονται τελικά. Ο Α. έφευγε για ταξίδι, επαγγελματικό, που θα τον κρατήσει λίγες μόνο (ευτυχώς!) ημέρες μακριά μας. Για να είμαι ειλικρινής, και όπως έγραψα και πιο πάνω, ακόμα δεν το έχω συνηθίσει και πάντα μου κακοφαίνεται.

Αφού αποχαιρετήσαμε τον μπαμπά, αποφάσισα να πάμε οι δυο μας μια βόλτα. Έτσι, αφού περπατήσαμε λίγο, καθίσαμε σε μία καφετέρια και επιτρέψαμε να κάνουμε μία αταξία: φάγαμε παγωτό. Κι αυτό ήταν μία αληθινή αταξία, γιατί έχουμε συμφωνήσει πως δεν είναι σωστό να τρώμε γλυκά, παρά μία φορά την εβδομάδα μόνο. Ας είναι όμως, γιατί ένα μικρό παραστράτημα πού και πού μας φτιάχνει το κέφι, όπως είχε πει και η Μαρίνα Μανταρινάκη (δε φαντάζομαι να ξεχαστήκατε...). Σαν μικρή κυρία καθόταν ήρεμα στην καρέκλα και έδειχνε να καταλαβαίνει όλα όσα της έλεγα για τον μπαμπά και το ταξίδι, αλλά δεν είμαι καθόλου σίγουρη ότι εγώ καταλάβαινα όλα όσα ήθελε να μου πει, και κάπως έτσι κατέληξα στο συμπέρασμα ότι αυτό το παιδί μια μέρα θα πάει μπροστά.

Κατά τα άλλα όμως, δεν είναι παρά ένα μικρό παιδί και όταν το παγωτό τελείωσε δεν έβρισκε κανένα άλλο λόγο να κάθεται στην καρέκλα, και με ένα λούτρινο πιθηκάκι από το χέρι ξεκίνησε να τριγυρίζει στα διπλανά τραπέζια. Όλοι γελούσαν, αλλά εγώ ανησυχούσα μήπως ενοχλούσαμε, γι' αυτό ήπια όσο πιο γρήγορα μπορούσα τον καφέ μου και φύγαμε. Μάλιστα επειδή -είναι κόρη μου και μου μοιάζει- είναι πολύ κοινωνική, μερικοί τη χαιρετούσαν καθώς φεύγαμε από το μαγαζί, κι εκείνη ανταπέδωσε τους χαιρετισμούς στέλνοντας φιλιά.

Όταν γυρίσαμε σπίτι, μετά από αρκετή ταλαιπωρία, φάγαμε και έπεσε κατάκοπη για ύπνο, ενώ εγώ ετοιμάστηκα για το φροντιστήριο. Όταν γύρισα (ευτυχώς δεν είχα πολλές ώρες μάθημα), τη βρήκα άκεφη, παρά τις φροντίδες της γιαγιάς. Τη ρώτησα αν ήθελε να παίξουμε ή να διαβάσουμε τα βιβλία μας, αλλά δεν έδειξε καθόλου ενδιαφέρον. Καθόταν στο καρεκλάκι της με σταυρωμένα χέρια, πραγματικά άκεφη. Παρ' ότι ήμουν ήδη πολύ κουρασμένη, αποφάσισα να την ετοιμάσω και να πάμε μία βόλτα με το καρότσι, μπας και της αλλάξει το κέφι.

Δεν είχα σκοπό να περπατήσω πολύ, ήμουν (όπως προείπα) πολύ κουρασμένη. Σε αυτά τα λίγα λεπτά όμως, πέρασαν δύο σινούκ από πάνω μας που υπό άλλες συνθήκες δε θα έδινα σημασία καν. Η Λουίζα όμως άρχισε να φωνάζει:

- Μαμά, νάνο! Νάνο! Μπαμπάς! (αεροπλάνο, ο μπαμπάς!)

Δεν είχα προετοιμαστεί για κάτι τέτοιο, και για την ακρίβεια δεν είχα φανταστεί καν ότι θα συνέβαινε κάτι τέτοιο, δεν ήξερα αν έπρεπε να της πω ότι ο μπαμπάς την είδε, χαμογέλασε και τη χαιρέτησε κι αυτός, ή την αλήθεια, ότι δηλαδή ο μπαμπάς βρίσκεται ήδη πολύ μακριά. Γι' αυτό προτίμησα να μην απαντήσω, αλλά μόνο να της πω χαμογελώντας "Είδες πόσο χαμηλά πετούσαν και πόσο θόρυβο έκαναν;"...

Γυρίζοντας στο σπίτι, ήταν εμφανέστατο πως το βράδυ μας δεν είναι ένα συνηθισμένο βράδυ, αφού η Λουίζα επέστρεψε στο καρεκλάκι της ανόρεχτη. Κάποια στιγμή που χτύπησε το Skype και ήταν ο Α., η μικρή αναγνώρισε τη φωνή του και έτρεξε να δει τι συμβαίνει. Να τονίσω εδώ ότι στα προηγούμενα δύο ολιγοήμερα ταξίδια που είχε κάνει ο Α., η Λουίζα ήταν πολύ μικρή, αντιλαμβανόταν μεν την απουσία αλλά δεν μπορούσε να το εκφράσει κάπως, εκτός από νευρικότητα. Επίσης, να τονίσω ότι για λόγους αναπτυξιακούς, δεν της επιτρέπουμε να κοιτάζει σε οθόνες, τηλεόραση, κινητά, τάμπλετ, υπολογιστές: Μέχρι τα 9 χρόνια η ψηφιακή εικόνα έχει επιδράσεις στην ανάπτυξη του εγκεφάλου ενός παιδιού, σαφώς δεν είναι δυνατόν να την κρατήσουμε μακριά από οθόνες για 9 χρόνια, αλλά όσο καθυστερεί και όσο λιγότερη είναι η επαφή, τόσο το καλύτερο. Έχοντας λοιπόν ακούσει τη φωνή του μπαμπά, ήρθε απορημένη τρέχοντας να δει τι συμβαίνει. Και τότε κάναμε τη δεύτερη αταξία: Γύρισα το τάμπλετ προς το μέρος της και τον είδε στην κάμερα. Πραγματικά εντυπωσιασμένη και απορημένη, με κοίταζε και μου έλεγε χτυπώντας την οθόνη:

- Πώς; Πώς;

εννοώντας πώς γίνεται να είναι μέσα στην οθόνη ο μπαμπάς.

Μιλήσαμε αρκετή ώρα, και μάλιστα εκμεταλλεύτηκα αυτά τα λεπτά για να την ταΐσω, μιας και είχα προσπαθήσει ήδη προηγουμένως ανεπιτυχώς.

Το δράμα άρχισε όταν κλείσαμε το Skype και πάτησα το κουμπάκι του τάμπλετ για να το απενεργοποιήσω και η οθόνη μαύρισε. Η Λουίζα φώναζε "Μπαμπά, μπαμπά!" και δυστυχώς άρχισε να κλαίει. Με μεγάλο κόπο την παρηγόρησα εξηγώντας της ότι ο μπαμπάς ήταν πολύ κουρασμένος και έπρεπε να κοιμηθεί, όπως έπρεπε να κοιμηθούμε κι εμείς, και την επόμενη μέρα που θα γυρίσει από τη δουλειά θα τον ξαναδούμε και θα μιλήσουμε. Το κλάμα σταμάτησε, αλλά η θλίψη παρέμεινε, γιατί αγκάλιαζε το τάμπλετ λέγοντας "Μπαμπάάααα" με παράπονο.

Ετοιμαστήκαμε για ύπνο, αλλά η μικρή φαινόταν τόσο στενοχωρημένη, που επιπλέον δεν ήθελε καν το μπιμπερό με το γάλα που πίνει λίγο πριν τον ύπνο. Κάθισα κοντά της, με σκοπό να της πω κάποιο παραμύθι μέχρι να κοιμηθεί, όμως σηκώθηκε όρθια και μου έτεινε τα χέρια. Ξέρω πως ήταν μεγάλη αδυναμία εκ μέρους μου, γιατί όσο και αν έχουμε προσπαθήσει να την κρατήσουμε μακριά από το κρεβάτι μας τις νύχτες, δεν μπόρεσα να αντισταθώ και έκανα την τρίτη αταξία της ημέρας: την πήρα και κοιμηθήκαμε όλη νύχτα αγκαλιά στο διπλό κρεβάτι.

Έτσι έληξε η πρώτη ημέρα απουσίας. Σήμερα σίγουρα δε θα κάνουμε τόσες αταξίες, μιας και είναι η ημέρα που πάμε παιδικό. Και ποιος μελαγχολεί για τον μπαμπά, όταν στον παιδικό συναντάει το αμόρε, τον τρίχρονο ελληνοϊταλό Βικέντιο;;...

6 σχόλια:

  1. Αχ Μανούλα! Καμιά φορά, αυτές οι μικρές αταξίες είναι οδηγός επιβίωσης. Η ζωή είναι πολύ δυναμική για να μπει σε ανελαστικούς κανόνες.
    Να ήξερες πόσο πονά η ανάμνηση από την εποχή που άφηνα το μωράκι μου για 8 32ωρα κάθε μήνα και άλλα τόσα μας άφηνε ο μπαμπάς του... (8 εφημερίες το μήνα στο νοσοκομείο γαρ...)
    Με κάτι τέτοια ξεγελάσματα την παλεύαμε, αν και ακόμα αναρωτιέμαι πόσα τραύματα να επιβιώνουν ως σήμερα κρυμμένα στο πολύπλοκο μαθηματικό κεφάλι του παλικαριού μου...
    ❤️

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δυστυχώς, δεν υπάρχει manual. Και πολλές φορές ερχόμαστε αντιμέτωποι με καταστάσεις που δεν είχαμε φανταστεί και μας πιάνουν απροετοίμαστους. Και τότε... αυτοσχεδιάζουμε!
      Σε καταλαβαίνω, πρέπει και εγώ να λείπω 2 βράδια από το σπίτι, λόγω του μεταπτυχιακού, και το έχω αναρωτηθεί πολλές φορές... Πιστεύω όμως ότι εάν τους εξηγούμε την κατάσταση, και τους λέμε την αλήθεια κι όχι διάφορα ψέματα για να τα καθησυχάσουμε, το αντιλαμβάνονται και δεν είναι τόσο οδυνηρό για εκείνα..

      Διαγραφή
  2. Το γλυκό μου...
    Είναι μεγάλη αλλαγή για ένα παιδάκι να φεύγει ο ένας γονιός, όταν έχει συνηθίσει σε άλλες συνθήκες. Και η νευρικότητα δικαιολογείται, και οι ακεφιές... Μη νομίζεις πως επειδή είναι τόσο μικρούλα δεν καταλαβαίνει... Ίσα ίσα, καταλαβαίνει περισσότερα από όσα φαντάζεστε.
    Μη μου πεις, έχει και φλερτ! 😃😃

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το βλέπω, τα καταλαβαίνει όλα. Γι' αυτό προσπαθούμε να της λέμε την αλήθεια, σε ό,τι κι αν συμβαίνει.
      Φυσικά έχει και φλερτ! Χαχαχα!

      Διαγραφή
  3. Τη γλυκούλα μου... :)
    Δεν είμαι μητέρα, αλλά κατανοώ πόσο "δύσκολο" είναι για ένα μωρό να απουσιάζει ο ένας γονιός για κάποιες μέρες.. Πάλι καλά που υπάρχει ο παιδικός και το amore για αντιπερισπασμό!
    Να είστε καλά και να γυρίσει σύντομα ο μπαμπάς σας!
    Φιλάκια και καλό μήνα, γλυκιά μου Αναστασία!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το πήρε πολύ βαριά, και δεν το περίμενα. Ευτυχώς οι μέρες πέρασαν γρήγορα και δεν κράτησε πολύ η "μελαγχολία". Όσο για το αμόρε... τι να σου πω, έχουμε μεγάλη ιστορία! Χαχαχαχα!
      Πολλά φιλάκια Palomita μου, καλό σου μήνα!!! ❤

      Διαγραφή